Kara Kral ve Muhafız

Beş tane karganın on kiloluk bir bebeği nasıl kaldırabildiğini aklı almıyor olsa da Burcu’nun o an bundan çok daha önemli sorunları vardı. Hatta o an parktaki o bankta ağzı beş karış oturmuş beş siyah karganın pençelerinde havaya yükselen kardeşi Tolga’yı izlerken sorunlarını listelemeye kalksa bunun nasıl gerçekleştiği muhtemelen en son sırada yer alırdı. Tolga olduğu banktan epey havalanmıştı ki pof diye bir bulut ve her şey eski hâline döndü. Kendine geldiğinde inanılmaz bir hızla ileri geri sallandığını hatta annesinin de durdurmak için sarıldığını fark etti. Elinden kurtulmak için hızlanmaya çalıştı ama nafileydi. Bir süre sonra annesinin sıcak kolları hoşuna gitti, sallanmayı kesti ve bir tüy gibi hafifleyen bedenini, kendini saran şefkatli kucağa bıraktı.

Burcu sık sık yaşardı bunu. Kendisi de bir anlam veremezdi ama sallanmak ona dünyanın en keyifli oyunu gelirdi. Bazen de dertlerinden kurtulmak için mükemmel bir çözüm. Neden sallanmaya başladığında sımsıkı kucaklarlardı, bilmiyordu. Çoğu zaman hoşuna gitmese de özellikle annesiyse sarılan güzel geldiği zamanlar da olurdu. Kardeşiyle oynamayı çok severdi. Hatta kardeşiyleyken hiç sallanma ihtiyacı duymazdı. Pamuk gibi ellerini yüzünde gezdirdiğinde gıdıklanır, kahkahalar atardı. Onun kahkahalarına kardeşininki karışırdı. Sevmediği tek bir şey vardı: Bahçelerindeki Kara Kral. Sürekli muhafızlarıyla karşısına çıkar onu ya korkutur ya kızdırır ya da şaşırtırdı. Öfkeleri hep bu yüzdendi. O anlarda onu durdurmak her zamankinden daha zordu. Geceleri rüyalarına girdiği olurdu. Bazen onları tek tek yendiğini görür bazen de bir türlü gitmezlerdi. Ama biliyordu bir gün o Kara Kral ve muhafızlarını yenip tamamen kurtulacaktı. 

Parktaki gördüklerini keşke annesine anlatabilseydi ama hiç konuşmazdı. Bazen resimler çizerdi. Burcu’nun en sevdiği ve gerçekten yaşıtlarına göre de en başarılı olduğu alandı resim. Öyle güzel anlatırdı ki içindekileri resimlerle, kimse bunun on yaşındaki bir kızın elinden çıkmış olabileceğine inanmazdı. Neden Kara Kral’ı ve ona yaptıklarını da çizmesindi? Eve geldiklerinde annesi daha kucağından Tolga’yı bırakmaya fırsat bulamadan Burcu çekiştirmeye başladı. Bir an önce oturup resimleri çizmek istiyordu. Annesi Tolga’yı sandalyesine oturtup kemerini bağladı, sonra Burcu’nun elinden tutup birlikte odasına gittiler. Burcu bütün resim malzemelerini kucakladı ve salondaki masanın üzerine geçti. Buradan bahçeyi ve Kara Kral’ı daha rahat görebiliyordu. Kâğıtların üzerindeki çeşit çeşit boyayı sabırsızca elleriyle kenarlara itti. O kadar sabırsızdı ki sandalyenin üzerinde çömelmiş bir vaziyette resmini çizmeye başladı. Annesi, kızının heyecanla çizdiği resimde neler olduğunu merak ediyordu. Ama biliyordu ki Burcu resim bitmeden giderse küserdi. Hiç sevmezdi resmi tamamlanmadan birilerinin bakmasına. Yarım kalmış bir öyküyü okutmak gibi gelirdi ona. Ama kendinden başka kimse anlamazdı neden böyle yaptığını. Kimi huysuzluk derdi, kimi utanmak. Oysaki hiçbiri değildi. Tek derdi anlatmak istediğinin eksik kalmamasıydı. Nasıl konuşurken lafı kesildiğinde bozulursa insan o da resim yaparken bölünmek istemezdi. Bu huyunu öğrenen anne ve babası saygı duyardı ona. Ha, bir de öğretmeni Ceren vardı. En çok o anlardı Burcu’yu. Kaşının düşüklüğünden, dudağının ısırılışından, bir bakışından çözerdi hemen ne olduğunu. Bazen ona hak verirdi bazen de teselli ederdi. Ama en çok güldürürdü Ceren. Bir gün tavuk olur konuşurdu, bir gün güneş olur ısıtır. Çok severdi onunla geçen saatleri Burcu. Resmini de bir an önce bitirmek istiyordu. Akşam Ceren’e gösterecekti. Belki Ceren, Kara Kral’ı yenmesine yardım ederdi.

Kara Kral, Burcu’nun ailesiyle oturduğu müstakil evin bahçesindeki koca çınarın tepesinde yuvası olan bir kargaydı. Burcu’nun bahçedeki oyuncaklarını alıp kaçırır, yuvasına götürürdü. Bazen yukarıdan başka bahçelerden aldığı cevizleri bırakırdı. Hatta bir gün attığı cevizin biri Burcu’nun başına isabet etmişti de kaç gün ağrısı geçmemişti. Burcu hayal dünyasında artık onu bir kral olarak görmeye başladı. Bazen en sevdiği oyuncağı kaçırıyor bazen de kardeşini muhafızlarına kaçırtmaya çalışıyordu. Bu kötü karga Burcu’nun elinde ne varsa almak istiyordu. Belki bir gün evlerini bile söküp ağacın tepesine taşıyabilirdi. Ama bunu Burcu’dan başkası fark etmiyordu. Hatta onun varlığından bile haberdar değillerdi. Olsun, Burcu kararlıydı ve bu kargadan kurtulacaktı.

Resim çizerken ikide bir bahçeye bakıyor içine sığmayan bir galibiyet sevinciyle kahkahalar atıyordu. O bu kadar daldırmış kâğıdına gömülmüşken kapının çaldığını duymadı. Gelen, öğretmeni Ceren’di. Annesiyle selamlaşıp kısa bir sohbetten sonra Burcu’nun nerede olduğunu sordu. Salonda resim çizdiğini öğrenince sessizce kapının önüne geldi, omzundaki çantayı yere bıraktı. Burcu’yu heyecanlı gördüğü zamanlar çoktu ama bu farklıydı. Anlamıştı bu defaki resimde değişik şeylerin olduğunu. Sabırla bekledi. Hatta o kadar uzun sürdü ki resim bitene kadar kendisi de çantanın yanına yere bağdaş kurup oturmuştu. Burcu elindeki boya kalemini masanın diğer ucuna fırlattı. Usta bir ressam edasıyla geri çekildi ve resmini izlemeye başladı. Sonra zıplayıp alkışladı kendini. Arada bir de camdan dışarı bakıp yumruğunu sallıyordu. Ceren ondaki bu kazanmışlık duygusunu anlamamıştı. Burcu kapının dibinde oturan Ceren’i görünce kocaman bir kahkaha attı. Koşarak yanına gitti. Elinden tutup çekiştirmeye başladı. O kadar acele ediyordu ki Ceren toparlanmakta zorluk çekti. Masaya geçtiklerinde Ceren’e resmini gösterip alkış çalmaya başladı. Ceren resme uzun uzun baktı. Resimdeki simsiyah kargalar bir bebeği kaldırmış ağacın tepesine taşıyorlardı. Ağacın tepesinde ise kral tacı takmış kocaman bir siyah karga onları bekliyordu. Burcu’nun yanağını okşayıp resmin çok güzel olduğunu söyledi. Ama Burcu bu övgüden hoşlanmamıştı. Kaşları çatılmış, kafasını “hayır” anlamında hızlı hızlı sallamaya başlamıştı. Ceren duymak istediğinin bu olmadığını anladı ama tam olarak ne söylemeliydi henüz bulamamıştı. Öğretmeni resmi incelerken gelen Kara Kral Burcu’nun bahçede unuttuğu küçük kırmızı arabasını gagalıyordu. Burcu hemen Ceren’i cama götürüp hem bağırmaya hem de cama vurmaya başladı. Daha da dayanamayıp bahçe kapısından koştu ve kargayı kaçırmak için çabaladı. Ceren anlamıştı. Burcu kargadan bahsediyordu. Hatta resimde onun yapmak istediklerini çizmişti. Hemen bahçeye Burcu’nun yanına koştu. Resmi Burcu’ya doğru tutup:

“Burcu buradaki kral karga az önce kovaladığın yaramaz kargaydı değil mi?” diye sordu.

Burcu göz göze gelmeden alkışladı ama hâlâ Kara Kral’a olan siniri geçmemişti. Ceren konuşmaya devam etti:

“Demek bu kral senin her şeyini alıyor öyle mi? Hatta bu resimde Tolga’yı kaçırma planlarını anlatmışsın. O zaman sizin bahçeye bir muhafız dikelim bir daha asla senin sevdiklerine yaklaşamasın. Bekle beni,”  deyip hızla evden ayrıldı. Annesi öğretmenin neden evden ayrıldığını anlayamadı. Burcu ise sevinçten bahçede çığlık çığlığa kendi etrafında dönüyordu. Annesi bunun sevinçten olduğunun farkındaydı ama bir anlam veremiyordu. Burcu ise kimsenin duymadığı sesiyle 

“Yendim seni Kara Kral,” diye sevinç naraları atıyordu.

Bir saat geçmeden Ceren elinde bir bahçe korkuluğuyla dönünce annesi şaşırmıştı ama Ceren’in yaptığı her şeye o kadar güveniyordu ki bunun da Burcu’ya iyi geleceğinden emindi. Ceren ve korkuluk bahçeye girdiğinde Burcu yine zıplamaya başladı. Ceren korkuluğu yere sabitlerken:

“İşte majestelerinin muhafızı da hazır. Hah evet bitti işte. Artık ne o karga ne de bir başkası senin sevdiğin hiçbir şeye yaklaşamaz. Güvendesin,” deyip göz kırptı. Burcu kimse anlamasa da kazandığı zaferi kutluyordu. Bir Ceren’e bir korkuluğa sarılıyor. Bahçenin etrafını dört dönüyordu. Diğerleri çığlık dese de o haykırıyordu:

“Yendim seni Kara Kraaallllll…”