Terminus Oteli: Çaresizler İçin Son Durak

Seyir Uyarısı: Bu yazı, ele alınan eserin olay örgüsüne ve önemli gelişmelerine ilişkin ayrıntılar içermektedir.

ŞEHRİN KALABALIĞINDAN UZAKTA

KORİDORLARI KENDİ KENDİNE BÜYÜYEN FERAH BİR ORTAM

AKAN KAPI BOYALARI VE BELİREN DUVAR YAZILARI İLE HİÇ BİTMEYEN BİR AKSİYON

ODALARINDAN SIKILAN KONUKLAR İÇİN NEREYE VARACAĞININ BELLİ OLMADIĞI TEKİNSİZ İÇ DUVARLAR

VE BAKMAK İSTEDİĞİNİZ HER YERİ GÖREBİLECEĞİNİZ AYNALAR

TERMİNUS OTELİ

ÇARESİZLER İÇİN SON DURAK

Kabul etmek gerekir ki böyle bir otel reklamı birçoğumuz için pek de cazip olmayabilir. Zaten Mérimée ve ailesini de bu otele çeken, vadettiklerinden çok içine düştükleri çaresizlik. 

Mérimée, küçük kardeşi Valetta, annesi ve babasından oluşan Marinetti ailesi oldukça zor bir dönemden geçiyor. Babanın yolsuzluk suçlamasıyla hapis cezasına çarptırıldığı yetmiyormuş gibi, borçlarını kapatmak için oturdukları ev ve eşyalar da dahil olmak üzere her şeylerini satmak zorunda kalıyorlar. Tüm bu yokluğun içinde iki kızıyla çaresiz bir şekilde kalan anneleri ise yeni kardeşlerine hamileliğinin son aylarında. 

İçinde bulundukları bu katran karası günlerde bir umut ışığı olarak karanlığın içinden biri beliriyor. Onları, müdürü olduğu otelde seve seve ağırlayabileceğini söyleyen bir aile dostları. Büyükannelerinin mi yoksa büyükbabalarının mı akrabası olduğundan tam emin olmadıkları Olga Saks. 

“Aslında aramızdaki bağı ben de tam olarak bilmiyorum,” dedi Olga Saks. “Ama bildiğim bir şey var: Biz bir aileyiz ve aile bireyleri birbirlerine yardım eder.”

Ailenin bu kadar muhtaç olduğu bir dönemde yardım elini uzatıyor Olga. Çatı katında boş olan bir odayı onlara tahsis ediyor. Tüm otel Marinetti ailesini büyük bir ilgi ve sevgiyle karşılıyor. Sanki ailenin tüm yaralarını sarmak için onları bekliyormuş gibi tüm otel ahalisi. Manevi desteğin ardından sıra gerçek sorunların çözümlerine geliyor. Hamile annenin bakıma ihtiyacı var. Rose’nin tüm doktor ihtiyaçlarını karşılıyor Olga, biraz farklı ve kendine has yöntemlerle olsa da. Mérimée’nin eğitimi ile yakından ilgileniyor. Ve tüm bunları yaparken itiraz kabul etmiyor Olga. Kelimenin gerçek anlamıyla hem de. Kararların tamamını kendi veriyor ve aileden koşulsuz bir şekilde bu kararlara uymasını bekliyor.

Mérimée için en iyi eğitimin Latin Okulu’nda olacağına inanıyor Olga Saks. Okulun bir nevi aile geleneği olduğunu, tüm kız çocuklarının eğitimlerini burada aldıklarını söylüyor. Okul için forma, ayakkabı ve gerekli malzemeleri alıp genç kızı yeni eğitim yılı için hazırlıyor. Şartlar uzun zamandır iyi gitmediği için her yeni gelişmeyi şaşkınlıkla karşılıyor Mérimée. Daha önceleri, kendi okulunda akranlarıyla çokça sorun yaşadığı için bu yeni okuldan bir hayli çekiniyor genç kız. Fakat okulda işler hiç de korktuğu gibi gitmiyor. Özellikle Dotty ve Clary başta olmak üzere herkes kendisine çok iyi davranıyor. Okulla ilgili kafasını karıştıran tek konu öğretmeni Sophia Wall. Nedense tüm bu büyülü iyiliğin içerisinde ona tek kötü davranan kişi öğretmeniymiş gibi geliyor Mérimée’ye.

“Latin Okulu’ndaki kızların birbirine ne kadar benzediğini fark ettin mi Mérimée? Farklı olanın sadece sen olduğunu?” dedi Sophia Wall.

Gerek okuldaki gerekse oteldeki bu ilgi, yaralı aileye ilk başta iyi geliyor. Özellikle de Mérimée’ye. Babasının cezaevine girişi, annesinin ağırlaşan hamileliği büyük bir sorumluluk bindiriyor genç kızın omuzlarına. Her ne kadar kendileri ile ilgilenen başta Olga olmak üzere bir otel dolusu insan olsa da kendisi ve küçük kardeşi ile ilgili endişe ediyor Mérimée. Ailenin tüm yükünü sırtlanmışken bir de Olga’ya yük oldukları düşüncesi biniyor omuzlarına. Her şeyin bu kadar kötü gittiği bir dönemde Terminus Oteli ve onun getirdiği tüm konfora inanmak istiyor Mérimée. Eğer buranın gerçek olmadığını kabul ederse tutunacak hiçbir dalı kalmayacak belki de hayatta.

Fakat sürekli kolundaki bilezikleri şakırdatarak dolaşan Doktor Bauer dışında oteldekilerin fazlasıyla ilgili hatta rahatsız edici derecede yardımsever oluşları kuşkucu kardeş Valetta’nın aklında soru işaretlerinin oluşmasına sebep oluyor. Mérimée, her ne kadar inanmak istese de Valetta’nın içine şüphe tohumları düşüyor. Annesinin aniden hastalanmasıyla işler daha da tuhaflaşmaya başlayınca oteli araştırmaya başlıyor küçük kardeş. İlk başta otelin fiziksel yapısıyla ilgili bazı tuhaflıklarını fark ediyor. Mérimée günün büyük bölümünü okulda yeni arkadaşları ile mutlu mesut geçirirken Valetta otelin altını üstüne getiriyor. 

Mérimée, bu yeni normalin getirdiği konforun tadını çıkarmak istedikçe Valetta bilmek istiyor. Otelin tam olarak nasıl bir yer olduğunu, Olga Saks’ın ve en çok da Doktor Bauer’in nasıl biri olduğunu bilmek istiyor. Ablasını bir şeylerin ters gittiğine inandırması zor olsa da sonuçta oteli araştırmaya onu da ikna ediyor. Ve iki kız kardeşin güçlerini birleştirdikleri noktada roman başka bir yere evriliyor.

“Uyanık,” dedi usulca. “Ama bizi görmüyor. Aynada kendine bakıyor.”

Oteli keşfetmeye çıktıklarında yaşadıkları yer canlı bir labirente dönüşüyor. Koridorlar yer değiştiriyor, uzuyor ve yeniden inşa ediliyor. Duvarların içerisinde yeni bir dünya daha çıkıyor karşılarına. Zaman ve mekânın alışık olduğumuz kuralları değişmeye başlıyor. Mesela tek bir ayna birden her yeri göstermeye başlıyor.

Ve tüm bu araştırmaların içerisinde bambaşka bir keşif bekliyor onları.

KUKLACI’NIN EVİ

YAZAN: SAMUEL EDMOND BAUER

Edebiyatın gücü bir kez daha devreye giriyor. Gizemli doktorun yazdığı kitapta yaşananlarla Terminus Oteli’nde yaşananlar arasında çok güçlü benzerlikler olduğunu fark ediyorlar. Bauer, otelde olup bitenleri önceden mi tahmin edip yazmıştı acaba? Yoksa otelde yaşanılanlar Bauer’in yazdığı bir kehanet misali sonradan mı gerçekleşiyordu? Kendisi de hayata edebiyatla tutunan küçük kardeş Valetta bu gizemin üzerine araştırmalarını daha da derinleştiriyor. 

Herkesin ve her şeyin birbirine benzemeye başladığı noktada bir filmin çekim hatası gibi ilk defa ipler görünmeye başlıyor. Terminus, yavaştan bir kukla evine dönüşmeye başlıyor. Ve bu dönüşüm sırasında değişen iki kişiyi daha görüyoruz. Sophia Wall ve Doktor Bauer. Baştan beri tüm iyiliğin içerisindeki pürüzlermiş gibi duran bu iki karakter, kız kardeşlerin yolculuğuna dahil oluyor.

Gördüğüne inanma.  

Bükülen zaman ve dönüşen mekânda bata çıka ilerleyen kardeşler roman boyunca kimin iyi kimin kötü, kimin gerçekten onların yanında, kimin ne gibi gizli planları var keşfediyor bu tekinsiz otelde. Ve en sonunda da Kuklacı ve onun nihai planını. 

Utanç, kayıp, geçmişe tutunma, iyiliğe muhtaç olma ve çok daha içerde yatan hislerle harman olmuş gizemli, ürpertici en çok da tekinsiz bir roman Kuklacının Evi. Mårten Sandén, ana konuyu işlerken arka plana yerleştirdiği detaylar konusunda oldukça cesur. Ekonomik kriz ve bunların sonuçlarını anlatmaktan çekinmiyor mesela. Ya da başlı başına “savaş kötü bir şey” demek yerine bunu bambaşka bir yerden anlatıyor genç okuyucuya. Cephe arkasında kalıp, sadece savaş ekonomisine katkıda bulunarak bile bu yıkımda ne gibi bir pay sahibi olunabileceğini anlatıyor. Ve yıkımın bir kente nasıl ağır bir fatura çıkartabileceğini gösteriyor. Terk edilmişliğin bireylere, bir otele ya da bir kente neler yaptırabileceğini anlatmaktan çekinmeyecek kadar da cesur bir roman. Ve sonunda sizi sorularla baş başa bırakan bir metin. Biz şimdi Mårten Sandén’in yazdıklarını mı okuduk, Doktor Bauer’in mi? Yoksa yazar başka bir edebiyat meraklısı mı?

Marinetti ailesinin hikâyesi bittiği yerde başlıyor. Zaten son durak bir noktada kalkacak olan otobüs için ilk durak değil midir? Ürpermeye hazırsanız Terminus Oteli’ne giden otobüste size de bir yer mevcut. 

Yazan: Mårten Sandén

Çeviren: Zeynep Tamer

Can Çocuk, Nisan 2026