Cadılar ve Masallar

Gece çalışması için buluşmuştuk. Baş cadımız çalışmamız için yönlendirme yapıp bizi kendi âlemimize akmamız için serbest bıraktı bir süreliğine. Bize verilen görevde kendi âlemimizde derinlere inmemiz, gizli saklılarımızda dolaşmamız, cadı olmayı hak etmek için kendi sesimizi, sözümüzü bulmamız ve korkusuzca dile getirmemiz gerekiyordu.

Görevi yerine getirmek için içime doğru yol almaya başladım. Belli belirsiz, hatta ne idüğü belirsiz bir düşünceler balonu oluşuyordu. Yazıyordum içine balonun: “Zaman içinde nasıl da uzaklaştık masallardan. Naifliğinden, çocuksu neşesinden, gizemli atmosferin yaydığı merak duygusundan, torunlarını kucaklayan ninelerin sıcacık ellerinden, soba ateşinin kavurduğu kestanelerin kokusundan uzaklaştık.” İçimden bunlar mı dökülüyordu? Durmaya çalıştım ama elim devam etti yazmaya. “Biz artık evlerin duvarlarını görünmez iletişim teknolojileriyle aşıyor, neredeyse kendimizi (ya da sanal kopyalarımızı) ışınlayabiliyoruz dilediğimiz zamana ve yere. Ama ben bu şiirsel dili, onunla yaratılan atmosferi, teknolojiden değil insanın ruhundan yansıyan titreşimleri seviyorum.” Daha yazacaktım ama tam da bu cümleden sonra baş cadımız dalgalı kızıl saçlarını ve kahverengi pelerinini dalgalandırarak, dişlerini göstermediği o muzip gülüşüyle beliriverdi. Sordu hepimize tek tek, dinledi çalışmalarımızı. 

Benimki üfürükten kalmıştı diğerlerinin yanında ama görüyordu balonumun içini. Dedi ki: “Bu nostalji güzellemeleri bana uzak geliyor sevgili cadı adayı. Ama kim bilir, belki de vardır böyle güzel yaşanan çocukluklar ya da belki biz böyle güzel hatırlamak istiyoruzdur çocukluğumuzu.” Elindeki asa sanki kocaman bir iğneye dönüştü ve patlattı balonumu, döküldü sözcükler, toplamadım, öylece bıraktım. Bir süre orada sözcüklerimle kaldım. Bu geceki çalışma bitmişti. Ben sözcüklerime dolandım, gece bana dolandı. Uyku doldu gözlerime, tekinsiz bir uykuya daldım. Rüyalardan rüyalara aktım. Rüyalarımın birinde -ki uyanırken yalnızca bunu hatırladım- İngilizce bir sözcüğü araştırıyordum: 

resent, yok işte sözlükte yok, ama biliyorum bu sözcüğü, recent diye mi yazılıyor yoksa, yok hayır, resentment* işte ya, resentment. Ne demek acaba, ufff, hatırlayamıyorum, nereden çıktı bu sözcük? 

Uyandım. Epeyce dolanmıştım rüyalarıma, bir süre de öyle kaldım. Sonra telaşla kalktım, sözlüğü açtım. Okuduğum açıklamalardan sonra gülümseyerek gökyüzüne baktım, bu baş cadı nasıl bir şeydi böyle?

Uzun süredir derinlerimde çocukluğum vardı, dolaşıyor, keşfediyor, ağlıyor, hayıflanıyor, ara ara da gülümsüyordum, sadece ara ara. O mutlu çocukluk ara aralardaydı, balonun içindekilere yanıtı rüyamda, kendi sesimle vermiştim. Baş cadının son söyledikleri bana yanıtmış meğer. Anlamak için kendi sözcüklerimle söylemem gereken.

Ve evet benim asıl niyetim masalları yeniden yazmaktı. Eski masallara dönmek değil. Geçmişimin de tılsımlı bir masal olmadığı gibi. Ben Rapunzel’in özgürlüğüne kavuşmak için saçlarını kuleden uzattığı sevgilisinden başka imkânları olmasını istiyordum. Kırmızı başlıklı kız benim masalımda o ormandan cesur, kendine güvenli, coşkulu, umutlu bir genç kız olarak çıkacaktı. Sindirella ise gece yarısı balkabağına dönüşecek arabasına koşmayacak, o prensle dans ederken kulağına şöyle fısıldayacaktı: “En iyisi kapını kilitle. Yoksa gelir senin için gece yarısını geçince.” 

*Resentment: Yanlış, adaletsiz, haksız algılanmaya (ya da benim masalımda “anlaşılmamaya, duyulmamaya” diyebiliriz) karşı duyulan acı öfke, kırgınlık.