Histeri

Çatal bıçak seslerine eşlik eden şen kahkahalar evin devasa salonunu çınlatıyordu. Tavandan heybetle sarkan kristal avizelerin ışıltılı taşları sallanıyor, şönil perdeler kahkahaların rüzgârına ayak uydururcasına dans ediyor, odanın dört bir yanına serpiştirilmiş antika vazolara çarpıp geri dönen sesler insanı nazikçe sarhoş ediyordu.

Bu görüntüye bakıp “Aman ne kadar neşeli bir topluluk” demek doğru olabilir, ama kahkahalarla gülen ve hatta gülmekten ağız kasları gerilmiş, karınları acımakta olan bu insanlar sanki mutluluktan çok acı çekiyordu. Evet, evet... Gözlerinden süzülen yaşlar sanki neşeyle akıp giden tanecikler değil de içten içe çektikleri acının dışa vurumuydu. Yakından bakıldığında hepsinin bakışlarında donuk bir ifade ve daha çok korku var gibiydi.

Gözbebekleri kocaman olmuş Düşes, oturduğu kadife koltuğun kolçaklarına tırnaklarını geçirmiş, histerik bir şekilde vücudunu öne arkaya sallayarak boğulurcasına gülüyordu. Uzun yemek masasının diğer ucunda tam karşısında oturan Dük, dolma gibi parmaklarının arasına sıkıştırdığı puronun küllerini sağa sola savurarak, yeleğinin düğmelerini patlatırcasına kahkaha atarken, iki yanında ayakta servis yapmayı bekleyen uşak ve hizmetçiler de alt tondan kıkırdıyor, yüksek sesle gülmemek için kendilerini morartırcasına çimdikliyorlardı.

Dük ve Düşes’in görkemli yemek masasındaki tüm misafirler, kadınlı erkekli yüksek ve alçak perdeden kahkahalar atarak şık giysilerini sofradaki yiyeceklere istemsizce daldırıyorlar, birilerinin bu tuhaflığa son vermesi için etrafa yalvaran bakışlar atıyorlardı. Neler oluyordu burada böyle? 

Kahkahalar dozunu artırdıkça, konuklardan bazıları yerlerini terk edip bin yıllık çin vazolarına ya da ipek Afgan halılarına oluk oluk kusmaya başladılar. Dük elindeki puroyu nihayet bırakıp masaya doğru eğilerek büyük bir geğirti kopardığında, ağzından fırlayan bir tavuk parçası uçarak sevgili Düşes’inin saçına yerleşiverdi. 

Bu durumda bile istemsizce hâlâ kahkaha atmakta olan Düşes ayağa kalktı, elini boğazındaki dört sıra deniz incisinden yapılma gerdanlığa geçirip nefes almaya çalışırcasına çekiştirdi. Kıpkırmızı olan boynu gerdanlığı koyverince kopan inciler sağa sola doğru hızla yol aldılar. Bu arada kimi konuklar gülmemek için dudaklarını ısırıp kanatıyor, kimileri kendilerini tokatlıyor, kimileri de sürahilerdeki içecekleri kafasından aşağı boca ediyordu.

Tüm bu kepazeliği salonun bir köşesinden sessizce seyreden ve bembeyaz takım elbisesiyle göz kamaştıran bir adam, yeleğinin cebinden çıkardığı saate bakıyordu. Kuzgun karası saçları, hafifçe düzeltilmiş pis sakalı ve baktığı yeri delip geçen mavi gözleri ile çok yakışıklı görünen bu adam, odada gülmeyen tek kişiydi.

Saatinin kapağını sertçe kapattı, salonun kapısından bahçeye çıktı. 

Bu arada içeridekiler ya nefes alamamaktan ya dalağı patladığı için ya da dilini ısırıp şoka girdiğinden birer birer en vahşi biçimiyle ölümle tanışıyorlardı. Son kalanlar da kendini bıçaklayarak veya düpedüz çatlayarak bu sonsuz kahkahanın sonuna geldiğinde, beyaz takım elbiseli adam bahçede son bir kez saatine baktı. 

Zamanın geldiğini düşündüğünde odaya tekrar geri döndü. 

O muhteşem görkemli salon şu anda kusmuk, idrar, dışkı ve kan kokuyordu. Cebinden bembeyaz bir mendil çıkartıp burnunu tutarak herkesin öldüğüne emin olana dek etrafı inceledi. Pencerelerden birkaçını açtı ve odanın ortasında durarak parmaklarını şıklattı. 

O anda odada simsiyah giyimli iki adam ve kulaklarında iki adet gümüş renkli salyangoz tıkalı olan siyah elbiseli uzun boylu bir kadın belirdi. Adamlar kadının kollarına girmiş, ona refakat eder gibiydiler. Nazikce kadının kulaklarındaki salyangozları çıkarttılar. 

Beyaz takım elbiseli adam “Leydim, işte buyurun” dedi fısıltıyla. “Pek fazla yaklaşmanızı önermem, ama her şey tam istediğiniz gibi oldu.”

Kadın adamlarının kollarından çıkarak, vücudunu saran derin yırtmaçlı elbisesinin ucundan tuttu, yüksek topuklu ayakkabılarıyla yavaşça odada ilerledi. Simsiyah gözleriyle odaya hem tiksinti hem de zafer dolu bir bakış atarak, metalik bir sesle “oldukça sanatsal” dedi.  

Beyaz takım elbiseli adama doğru dönerek uzun siyah tırnaklı elleriyle kırmızı kadife bir kese uzattı. Adam usulca kafasını öne doğru eğdi, “teşekkürler Leydim” dedi fısıldayarak, kafasını yerden kaldırmadan “eğer bir gün önce gelseydim bu yaşananların hiçbiri olmayacaktı” diye ekledi.

“Olması gereken, olması gerektiği gibi oldu” dedi kadın. “Ne kadar acı çekerlerse ruhları o kadar leziz olur. Lütfen, hediyenizi açın.” Adam keseyi açtı, avucuna içindekileri dökerken gözbebekleri ihtirasla parladı. Elinde parlak siyah renkli dört taş tutuyordu.

“Leydim, o halde bir daha görüşmemek üzere” dedi ve kadının eline yumuşak bir öpücük kondurdu. Kadın elini hızla çekerek arkasını döndü, bir anlığına duraksadı. Beyaz takım elbiseli adama bakarak sinsi bir gülümsemeyle “Belli olmaz, dünyanız tuhaf hesaplaşmalarla dolu” dedi.

Gecenin karanlığında uğursuz bir baykuş sanki kahkaha atarcasına uçuşuna başlarken, beyaz takım elbiseli adam ve yanındakiler karanlıkta yok oldular.