Kara

Üç hafta önce, telefondaki sesin ikna kabiliyetiyle çıkıldı bu yola. Rota, harita üzerinde çizildiğinde çok sevimli duruyordu ya, yine de içime hiç sinmeyen bir yolculuk kararıydı bu. Şehirlerden ve ana yoldan uzaklaştıkça içimdeki karanlık daha da büyüyor, kaburgalarımın üzerine tonlarca ağırlıkta filler iyice oturuyordu…

Yolculuğun ikinci gününde, sabahın ilk ışıklarıyla aksilikler sözleşmiş geliyordu ikişer üçer… ‘Dönelim buradan’ dedim dinletemedim. Lastik patladı, koca bir çivi girmiş içine. Sanki çakılmış… Usta bile şaşırdı da ikna edemedi bizimkileri kasıtlı bir şeyler olduğuna. Öğleye doğru kasabanın tek marketinden yiyecek bir şeyler alıp kaldığımız yerden devam ettik yola… Hiç susmadım, dır dır ettim durdum. Bütün aksilikleri benden bildiler. Bangır bangır müzikle karşılık buldu bu halim. 

Arka koltuğa geçtim bir süre sonra, Yekta geçti öne… İçimizde rahatına en düşkünümüz Yekta, sorumluluk kaçkını diyorum ben ona, öyle kolay değildir onu arka koltuktan öne geçirmek, gözünü yoldan almadan ve uyuklamadan eşlik etmesini sağlamak, nasıl bezdirdiysem artık, geçti işte ön koltuğa.  

Güneşi arkamızda bırakıp karanlığa doğru bir sapakta durduk. Elimizdeki haritada işaretlenmiş yerde olduğumuzdan emin ‘hadi bakalım kamp kuracağımız yere az kaldı. Köyde bir akşam kahvesi içer ver elini kamp yerine gideriz’ dedi ve bana döndü. Karanlığa baktım pencereden. ‘Girmeyelim’ dedim bir kez daha… Uz gittik, köyün ışıkları bir türlü görünmedi… Bana mı uzun geldi, düşünüyorum da şimdi, bilinmeze yolculukta hep uzar ya anlar, öyleydi. Köyün meydanı gibi bir yerde yavaşladık, kervan geçmez bir yer sanki ölü toprağı buradan alınıp dağılıyor her yere gibi… Değil kahve, bir yudum su yok içecek… Usul usul ilerlerken karanlığın içinden, yüzü kirden pastan seçilmeyen ve gençten olduğunu yaklaşınca anladığımız biri beliriverdi. Arabanın farlarından yüzüne bin mumluk ışık tutulmuş tavşan gibi kalakaldı yolun ortasında. Yanaştık… durduk yanında, ön camı açtı Yekta. O ürkek; biz korkak. El kol hareketleriyle bir şeyler anlatmaya çalışıyor. Genç, alnından yüzüne inen ter damlalarını elinin tersiyle silip silip devam ediyor işaretleriyle bir şeyler anlatmaya da biz korkmuş, anlamazız. Öylece, sanki, bir korku filmini bilmeye, anlamaya çalışanlar olarak her kafadan çıkan seslerin doldurduğu arabada çaresiziz. Grubun kâğıdı, kalemi eksik olmayanı bendim ve aklıma not defterim geldi. Çekip çantadan uzattım Yekta’ya bir kalemle birlikte. ‘Yaz!’ dedi Yekta, komutan edasıyla. Baktı anlamıyor, kâğıda ‘ne anlatıyorsun anlamıyoruz, yaz’ cümlesini karaladı ve tekrar uzattı gence. Yüzü gözü kararmış genç bir kâğıda bir bize baktı bir süre sonra aldı, arabanın kaputuna koydu, eli kâğıdın üzerinde döndü durdu. Camdan uzattı ellerindekileri, baktık bir dolu çizik, tek kelime yok. Buradan gidiş yolunu anlatmaya çalışıyor sanki. Yüzü endişeyle sıvanmış, bütün vücuduyla ‘hemen gidin buradan’ diyor da diyor. 

‘Bu sefer dinleyin beni ve hemen gidelim buradan’ dedim hışımla. Uzun zamandan sonra Leylâ’nın sesini duyduk. Grubun en uyumlusu, sanki kendi fikrini söylemek için hep en uygun ve tam zamanını bekleyen Leyla, hepimizi şaşırtan bir kararlılık ve sertlikte ‘evet gidelim hemen, gidelimmm!’ dedi ve gömüldü arkada, zaten minnacık olan bedeni sanki daha da küçüldü. Hasan, arkada bir toz bulutunu karanlığa bırakıp bastı gaza. Yekta’ya dönüp ‘oku da şu çizgileri çıkalım bu kâbus anından’ dedi, sesi titrek, elleri terli. Bu, yolculuğa hepimizi ikna için günlerce dil döken Hasan, sözünü hedefe kilitlenmiş ok misali keskin söyledi bu sefer. Özür diler gibi bir tınıyla, vicdan azabından kurtulmak ister gibi aceleci…

Tam derin bir nefes almıştık ki, dört adam çıktı karşımıza ellerinde silahlar… Camı açmamızı istedi biri el işaretleriyle… Açtı Yekta, ‘cüzdanlar’ dedi lider olduğunu belli eden ses tonuyla arabaya yanaşan. Elindeki fenerle içeriyi inceledi ve ‘yiyecek ne varsa bir de..’ Kapıları kilitlemek hangimizin aklına gelmişti bilmiyorum, ne işe yarayacaktı onu hiç bilmiyorum. Dört adama baktım. Biri lastiklere, üçü bize çevrilmiş silahlarıyla geceyi buz etmişti iyice…

Oysa cennetten bir köşeye yapılıyordu bu yolculuk. Bize yollanan görsellerde, gülümseyen yüzleriyle yöre halkı ve muhteşem doğa vardı. Aydınlık ve sıcacıktı. Gecesini, bu karanlığını gizlemiş hatta hiç dillendirmemişti o fotoğraflar. O kadar emindik ki bu gezinin keyfini de anı hanemize kaydedeceğimize; zira şimdiye kadar hiç sorun yaşamamıştık çekirdek grupla yaptığımız gezilerde. Ama dedim ya, en baştan beri içimde bir huzursuzluk ordusu tozu dumana katıp tepişip duruyordu.  İlk defa Hasan’a güvenip bu rotayı çizen şirketin ofisine gitmemiştim. Görmem lâzımdı orayı, telefon konuşmasıyla kalmamalıydı, önce kendime küfrettim, içimden, ağız dolusu sonra şirkete ve telefondaki o sesin sahibine. Bir döneyim şehre yapacaklarımı biliyordum da… Dönebilecek miyiz derdindeydik şimdi. 

Neyimiz varsa hepsini aldılar. Paramızı, kartlarımızı, telefonlarımızı, yiyeceklerimizi ve sularımızı… Bizi de oracıkta indirecekler diye düşündüm. Kanım çekildi… Baktım lider olduğunu iyice belli eden, tükürüklerini saça saça ‘şimdi ardınıza bakmadan gidin bakalım. Hepinizi biliyorum artık, polis molis yollarsanız buralara siz düşünün neler gelir başınıza’ dedi bir tekme savurdu ön kapıya ve bağırdı ‘haydi cehennem olun gidin’…

Gün aydınlanmaya başladığında arabayı itiyorduk ana yola doğru. Depoyu da boşaltmışlardı boşaltabildikleri kadar. Gencin çizdiği kâğıda baktım bir ara, benzin istasyonu var mı, çizmiş mi diye, yoktu. Bir bilinmeze gidişti artık bizimkisi… Nihayet çıktık anayola… Açtık, suyumuz yoktu ve yolu bilmiyorduk. Arka koltuğun yanına sıkışmış ve çoğu ezilmiş krakeri bulduğumda, ‘kaç adım daha iteriz ki arabayı’ dedim. Bölüştük paketi, tek bir kırıntıyı heba etmeden yaladık avuçlarımızı. Bir de su olsa şuracıkta, bir çeşme filan…

Bir motor sesi duyduk, umut serpiliverdi… Durduk yolun ortasında, eller kollar sallanmaya başladı. Bir kamyon… Durmadı adam, sanki buranın tekinsizliğini bilirmişçesine yavaşlamadı bile. Rüzgârını bırakıp yüzümüzde gözden kayboldu. 

Az ötede, yolun kenarında yardım telefonunu görünce koşar atım yöneldik oraya, yine umut, yine heyecan… Ahizeyi aldım elime, tık yok… Kesilmiş kablosuyla bizimle nereye istersek oraya gelecek denli özgürdü yani. Bağı kopmuş gövdesinde öylece duruyordu. Koydum yerine… Dilim damağım kupkuru, avazım çıktığı kadar bağırdım. Küfrettim, bu sefer yüksek sesle… Günün aydınlığında ışığın vurduğu bu yere baktım uzun ve gözü yaşlı… ağlarken küfür etmenin mucize yaratmadığını keşfettim daha çok ağladım. Kafamı kaldırıp uzaklara baktım, sonra avaz avaz ‘ Bunların cenneti, cehennemi yok, her türlü yalanı söylerler… söylediler bize, şu halimize bak’ dedim. Gözlerimdeki yaşı koluma silerken aklıma geldi. Montumun cebinde iş telefonum vardı. Bagajı açtırdım. Bir sürü ıvır zırın gerine sıkıştırdığım montu çıkardım, ceplerini yokladım işte burada… aldım elime, ekran kara… açılmıyor… Tabii ya iki buçuk gündür bitmiş pili… Kırasım geldi, Yekta’nın eli tuttu havadaki kolumu. 

Arka tekerleğe verip sırtımı yine ağlamaya başladım sarsıla sarsıla… Leylâ’nın sesiyle kendime geldim. Kalktım. İtmeye başladık yine arabayı. Hafif bir tepeye tırmandık. Nefeslenmek için durduğumuzda ileride bir benzin istasyonu fark ettik. Ne kadar mesafe var tahmin etmek güçtü de vardı işte… 

Son enerjimizi de kullanıp gidecektik de oraya, kim inanacaktı bu cennet köşesini cehenneme çevirenlerin biz soyduğuna… Belki bir yudum su içersek… Telefon da vardır hem orada…