Kimse

Niyetim onu öldürmek değildi; niyetim, daha dün bana göründüğü yerden sesini maviye boyayıp gözlerini pazarda satmak olabilir miydi? İpsizdi, sapsızdı… “Kimse”ydi işte. Birilerine benziyordu elbet, çıkaramıyordum. Adını verememiştim. Adımlarını adımlarıma eşitleyemiyordum. Bu uyuşmazlık, kalbimi yerinden söküp dağ başında bir mağaraya bırakıyordu. Rutubet iyi gelmiyordu. Pazarın haraketli gürültüsünü özlüyordu ellerim. Bir gün tanıyacağımdan emindim de, hangi renkte bir alev olacağını kestiremiyordum. Mağaraya bırakılan kalbi özlüyordum. Niyetim onu öldürmek değildi. Kendi ayaklarıyla gidemediği pazara, benim sırtımda yol alırken gözlerini hissediyordum ensemde. Daha ölmediği zamanlarda bir başka hayat hayal etmişti, belli. Yüz görümlüğü istemeden çekti gitti. Uzun uzaklarda, sesini bile yakın etmeden bana, hep başkalarına bakar gibi gözlerini ellerime bırakırdı. Rutubet iyi gelmiyordu. 

Kimin kimsesi olduğunu bilememiştim. Niyetim, gözlerini maviye boyayıp sesini pazarda satmaktı. Yapmadım. Dünyayı tersine çevirdim. Akbaba havalandı bir kokunun peşine. Pazarda bir çiçekçi kadın o gözleri gördü. Doğudan battı güneş. Bir soğuk rüzgâr, ağacı güneşte yaktı.