Korkunun Getirdiği Ecel mi?

Kan ter içinde zifiri karanlığa açtım gözlerimi. Gördüğüm rüya, renkten ve derinlikten yoksun odamdan çok daha renkliydi. Bir an gerçekten uyanıp uyanamadığımı dahi anlayamadım. Gecenin sessizliğini yırtan uğultular ve böğürtüler de eklenince rüyadan kabusa geçiş yaptığımı sandım. Hafifçe doğrulup yanı başımdaki perdeyi araladım. Dışarısı da odam kadar karanlıktı ve sert rüzgârın dans ettirdiği tabelalarla sokak direkleri dışında tek bir hareket dahi yoktu. Sadece derinden gelen garip sesler hâkimdi geceye…

Karşı apartmanda her gece sabaha kadar odasında çalışan narin güzelin penceresine yansıyan bir hareket de yoktu. Hatta mahallemizin bekçisi Hortkuluk bile yoktu görünürde. Dışarıda yankılanan şıp şıp sesleri bitip gitmiş bir yağmurun sinyalini veriyordu. İçimdeki ‘neler olduğuna bakma’ dürtüsü o kadar yoğundu ki hiç düşünmeden kalın hırkamı ve yağmur çizmelerimi geçirip dışarı çıktım. Yeni geçen migren atağımın yarattığı sersemlikle zihnimde tam korku filmlerindeki “hayır sakın gitme, öleceksin” sahnelerinden birini yaşıyor gibiydim. 

Sokakta ne bir insan kıpırtısı ne de herhangi bir yerde ışık vardı. Sessizce nefes alıp vererek sokaklarda gezinmeye başladım. Karanlık öyle bir örtmüştü ki mahalleyi her şey birbirinin aynıydı sanki. Bu zifiri karanlığın tek güzel yönü, varlığını unutmaya yüz tuttuğumuz yıldızları ömrümde görmediğim netlikte görebilmemdi sanırım. Biraz gökyüzüne biraz sokaklara bakınmaya çalışarak yürümeye devam ettim. Yıldızlardan yön tayinini öğrenemediğimden olsa gerek bir süre sonra nerede olduğumu karıştırdım. Sakin kalmaya çalışarak evimin yolunu bulmaya çalışıyordum ama içimdeki endişe, kartopu gibi büyümeye başlamıştı. Kafamdaki sersemlik yüzünden odaklanamıyordum, geçtiğim her yer hem birbirinin aynı hem de inanılmaz yabancı geliyordu. Ardını göremediğim sokaklardan rüzgâra karışan garip uğultular gittikçe yüreğimi daha çok sıkıştırıyordu. Evim oralarda bir yerdeydi, ama camı fark edemeyen sinek gibi sanki durmadan çıkmazlara tosluyordum. Gözlerim tanıdık bir şeyler aramaya devam ediyordu. Mahalledeki çıkmaz dar sokaklardan birinin önünden geçerken bir şey gördüğümü sandım. Dönüp tekrar usulca sokağa baktım ve sokağın derinlerinde iki koca zümrüdün parıldadığını gördüm. Donakalmıştım. Hareket edip etmediğini anlayamıyordum. Ama korkudan benim de ayaklarım milim kımıldamıyordu. 

Aniden sertleşen rüzgâr beni kendime getirdi, rüzgârın uğultusuyla o zümrüt parıltılardan gelen hırıltı birbirine karıştı. Cehennemin kapıları açılmıştı sanki, karanlık dalga dalga yayılıyor ve dokunduğu her şeyi karadelik misali içine çekiyordu. Hırkamı iki elimle sıkı sıkıya kavrayıp rüzgâra karşı yol almaya çalışıyordum. Geri dönemezdim. Ama karadelik beni sırtımdan yakalamış var gücüyle kendine çekiyordu, tek milim yol alamıyordum. Tutunabileceğim bir şeyler aradım etrafta, ağırlığına, sabitliğine güvendiğim her şeyse aksine benim gibi karanlığa çekiliyordu. Rüzgârdan fırsat bulup kafamı kaldırabildiğimde onu gördüm. Sokakta süs niyetine dizilen ağaçlardan biri kökünden kurtulmuş bana doğru geliyordu, sonrası koca bir karanlık. Zihnimde ve kalbimde son duyumsadığımsa her şeyin sona erdiğiydi.

Göz perdelerimin ardında tekrar ışığı sezdiğimde cennette olduğumu düşündüm. O karanlıktan aydınlığa erişebildiğime göre cennet olmalıydı! Cennette olma fikri beni heyecanlandırsa da karşılaşacağım şeyleri hayal edemediğimden, korkuyordum. Neyse olan olmuştu artık, kaç kere ölebilirdim ki? Gözlerimi usulca araladım. İlk gördüğümün tanıdık bir yüz olmasına hayli şaşırdım. İçten içe bir rahatlama geldi, uyanık ve başımda beklediğine göre buranın işleyişine benden daha hâkim olduğu kesindi. Etrafımı incelemeye koyulduğumda bir hastane odasında olmama şaşırdım, hatta elimde kateterin olması oldukça ilginçti. Ruhların da böyle tedavi edilebileceği aklıma gelmezdi. Ben kendi düşüncelerim arasında gezinirken, komşum gözlerimi açtığımı fark etmiş ve “Ayyy Şakir Beyciğim, çok şükür kendinize geldiniz. Dün geceki fırtınada ne işiniz vardı dışarıda, ağaç sizi öldürdü diye aklım çıktı.” deyiverdi. Meğersem dün gece ben ilacın etkisiyle ölü gibi uyurken fırtına çıkmış. Çıkan fırtınada bastıran sağanak ve doluyla birkaç mahallenin bağlı olduğu ana trafolardan biri patlamış. Karşı mahallenin sırtındaki ormanda, düşen yıldırımdan ağaçlar devrilmeye başlayınca bölgedeki tilki, domuz gibi hayvanlar da korkup mahalleye inmiş. Ben mahallede gezinirken fırtına hepten sertleşmiş, mahalledeki cılız ağaçlardan birkaçını savurmuş, o savrulan ağaçlardan biri de bana çarpmıştı. Komşum ağacın beni yaraladığını görünce hemen ambulansı arayıp kendini apartmanının kapısına bağladığı bir halat yardımıyla yanıma varmış. Bana yaklaştığında bir de ne görsün. Yanı başımda titrek bacaklarıyla yavru bir tilki, yüzümü yalıyor. Benim korkudan aklımı kaçıran o koca zümrüt ışıltı iyi olduğumdan emin olmak için gelip beni ayıltmaya çalışmış. Yaklaşan ambulansın sesiyle de gecenin karanlığında ara sokağa dalıp ortadan kaybolup gitmiş.