Mazgal

Bazıları kentin ara sokaklarında define arar, bazıları tarih koklar. Bazıları hikâye toplar. Ben çocukluğumdan beri hayalet tuzakları tespit ederim. Bu merakım nereden geldi, beş yaşında annemi hayaletlerden nasıl kurtardım, gelin size onu anlatayım.

Güya gündüz dedikleri bir saatte, bakıcı parasını denkleştiremedikleri için annemle sabahın köründe yollara düşüyoruz. Sokaklar bomboş. “Guguk guk, guguk guk…” Fonda duyulan sadece kumru sesleri.

Guguk guuk,

Yağ dööktü,

Kim döktüü,

Biz döööktük.

Böyle dermiş kumrular öterken. Pişmanlık mı desem, ağıt mı desem… Huzursuz hissettiğimi biliyorum ama adının huzursuzluk olduğunu bilmiyorum. Ağlamak da istemiyorum. İçimde bir boşluk var. Tanımsız bir boşluk. Büyüyünce o boşluğun adını öğreneceğim ama şimdilik sadece üşütüyor…

Sabah serinliği, istemesen de uyandırıyor. Sabahın sessizliğinde annemin topuklu ayakkabılarından çıkan sesler büyüyor.

Taktak taktak… Bazen taktaktaktaktaktak, bazen taaaaak… Ayağı yere sürtüyor.

Bu sesi duymak beni güldürüyor. Annem elimi tutuyor, sıkı sıkı tutuyor. “Düşmekten korktuğu için benden yardım alıyor,” diye düşünüp böbürleniyorum. Böbürlenmek nedir bilmiyorum; bu kelimeyi sonra öğreneceğim. O zaman şöyle hissediyorum: O korkulu boşluk, içimi üşüten cereyanlı bir koridorsa, o koridordaki bazı pencereler kapanıyor. Boşluk hissi geçince kendimi büyük hissediyorum. Heytt be, vız gelir, tırıs gider!

Var mı bana yan bakan? Hey, yan bakan, hey, yan bakan…

Topuklu ayakkabının çıkardığı ritme ayak uyduruyorum. Kumruların sesini duymaz oluyorum. Aklıma geliyor: Oradalar mı hâlâ? İçimdeki müziğin sesini kısıp kulağımı ötelere doğru açıyorum. Kuşlar gitti mi, orada mı diye.

Guguk guk, guguk guk…

Püh!

Ordalar.

Yine çarpıyor pencereler. Yine içimde cereyanlı, hüzünlü rüzgârlar.

Kulağımı yakınıma getiriyorum.

Tak tak tak taktak tak…

Bir gün bir gün bir çocuk, tak,

Sokağa çıkmış, kimse yok, tak tak.

Koşmuş koşmuş, yorulmuş, tatak.

Annesine sarılmııışş…

Derken annem, “Geç kaldık,” diyor. “Koşmamız lazım. Tren kaçacak. Gel bakayım kucağıma.”

Taktaktaktak, taktaktaktak…

Kucakta olmak rahatsız ama güvende hissettiriyor. Yukarıdan bakmak hoşuma gidiyor, üstelik hızlıyız. Annenin kucağı, o yaşlarda en sevdiğim ulaşım aracı: Bir yerden bir yere giderken uyuyabiliyorum, uyandığımda gitmem gereken yere gelmiş oluyorum. Şimdi bu taktaktaktak koşmayla uyuyamam tabii hem sarsıcı hem de dengesi bozuk. Ama trene binince kucaktan inmemiş olurum, gidene kadar biraz daha uyurum diye düşünüyorum. Aaa, ne oluyor? Yok, bugün bana huzur yok.

Bir anda en korktuğum sokağa sapıyor annem:

“Şuradan geçiverelim, burası kestirme.”

Kucakta olmanın tek zor tarafı, çantadan farksız olmak: Nereye gidileceğine karar veremiyorsun.

Hiç o sokağa girilir mi be annem? Sırf tren kaçmasın diye hem karanlık hem de hayaletli sokağa girilir mi? Annem de hâlâ uyanamadı galiba ya da kumrular anneme büyü yaptı. Anneme sokağın hayaletli olduğunu söylüyorum. Gülüyor.

“Daha hızlı koşalım o zaman,” diyor.

Daha hızlı koşsak ne olacak? Sokağa girdik bir kere; hayaletler kesin tuzak kurdu, şimdi bizi kapacaklar.

Sokakta karşılıklı dükkânlar var. Hayaletler orada yaşıyor. Dükkânların önünde adamlar duruyor. Hayaletler bu adamlara bir şey yapmıyor mu? Yapmıştır tabii: Zavallı adamların ağzından girip bedenlerini ele geçirmişlerdir. Evlerinin bekçiliğini yaptırıyorlar onlara. Gündüz olunca, gece boyunca insanları korkutmaktan yorulan hayaletler dinlensin diye bu adamlar dükkânların kepenklerini kaldırıyor. Yani eski eşya satıyormuş gibi görünüyorlar ama orası hayaletlerin evi. İnsanlara tuzak kurmuşlar.

Gün ışığından kaçan hayaletler, bekçilerin kapısını açtığı evlerine girip akşama kadar bekliyorlar. Şimdi hava aydınlanmak üzere. Bekçiler kepenklerini açmaya hazırlanıyor, buraya hayaletler üşüşecek. Dinlenmeye çekilmeden önce, “Oo, ayağımıza kadar gelen bir yem var burada,” diye düşünüp beni de kapacaklar. Yüreğim ağzımda. Annem koşmaktan, ben korkudan nefes nefeseyiz.

Zemindeki parke taşları da düzensiz. Bu topuklu ayakkabılarla, bu karanlık, hayaletli sokağa, kucağında çocuğun varken hele girilir mi annem?

Beni kucağından bıraksa korkunç, bırakmasa daha korkunç.

Topuk sesleri nefes seslerine karışıyor. Kolları gevşiyor. Kayıp yere düşeceğim şimdi. Kayıyorum, kayıyorum… Yere ayaklarım değerse kokumu alacaklar. Şimdi annemin kucağında olduğum için beni annem sanıyor olabilirler. Kaydıkça kayıyorum… Annem bir hoplatış hoplatıyor beni, neye uğradığımı şaşırıyorum.

Sokağın ortasındayız. Hemen şurayı geçsek artık, diye düşündükçe yol uzuyor. Demek bizi hissettiler, yolu uzattıkça uzatıyorlar.

İğne battı, canımı yaktı.

Tombul kuş,

Arabaya koş.

Taktaktaktaktak… Traaakkk… Ahhh…

Annemin topuğu mazgala giriyor. Dengemiz bozuluyor ama annem beni sıkı sıkı tutuyor. Elinden kayan bardağı havada yakalarsın ya, öyle yakalıyor beni. Ayağım yere değmedi; top gibi topladım kendimi.

Şimdilik düşmüyoruz. “Ihh,” diye bir ses çıkıyor benden, hayaletlerin dikkatini çekmeyeyim diye. Ama annem “Ahh!” diye bağırıyor. Sabah sessizliğinde, uzaktan ağıtçı kumruların sesi, yakından annemin “aah”ı yankılanıyor. Hayalet bekçisi adamların dikkatini çekiyoruz.

“Aman hanımefendi, küçük… iyi misiniz?” diyor biri.

Kafamı bir çeviriyorum, hiii! Çevirmez olaydım. Yakındaki dükkânların kepengi yeni kalkmış; bekçi adamlar iki yandan üzerimize üzerimize geliyorlar. Dükkân kapıları açık. Hayaletlerin hepsi kokumuzu şimdi kesin almıştır, diye düşünüyorum. Bir dükkândan bir tanesi “Bööö!” diye çıkıp beni kapacak. Alıp götürecek. Çünkü hayaletler kendilerinden korkanları kapar. Anneler hayaletlerden korkmaz; o yüzden onları kapmazlar. Ama onları da bayıltırlar yavrularını kapmak için. Sonra yavrusuz kalan anneleri de tuzaklarına düşürüp onları da kaparlar. Dur bari korkmamaya çalışayım, diyorum içimden ama ne mümkün.

Cesurum.

Cesurum.

Cesurum.

Bir şeyden korkmam, cesurum.

Bir şeyden korkmam, bir şeyden korkmam.

Hiçbir şeyden korkmam ben, cesurum.

İçimden bunu söylesem de yakınlarımda olduklarını hissediyorum. Gün aydınlandığı için artık görünmüyorlar. Gece olsa kesin görürdüm ama şimdi hissediyorum. Korkumun kokusunu almasalar bari, diye anneme sıkıca sarılıyorum.

Ben sarılınca annemin dengesi bozuluyor, devriliyoruz. Yine de beni düşürmemek için dizini yere koyuyor. Biraz sert koyuyor; çorabı yırtılıyor, dizi kanıyor. Kan kokusu… Eyvah, şimdi hayaletlerin vampir arkadaşları da gelecek, diyorum. Sonra da vampirlerin gündüz sokağa çıkamayacağını hatırlıyorum.

Hayalet bekçisi adamlar annemin koluna girip yardım ediyorlar. Annem beni yere bırakıyor. Hah, değdi işte ayağım yere. Hop hop hopluyorum ama yer çekimine karşı da koyamıyorum. Hoplamaktan vazgeçiyorum.

Annem elimi bırakmıyor, öbür eliyle de adamlardan destek alıyor.

“Buyurun,” diyor eski eşya satıcısı kılığındaki hayalet bekçisi adam. “Şöyle dükkâna gelin, biraz soluklanın. Size su verelim.”

Annem de “Olur,” diyor. “Tren zaten kaçtı. Telefonunuzu kullanabilir miyim? Müdürü arayayım da ilk dersi kaçıracağımı söyleyeyim.”

“Tabii tabii, buyurun,” diyor; bana da göz kırpıp gülüyor. Sanki “Tuzağa düştünüz, gördünüz mü?” der gibi gülüyor. “Mazgal tuzaktı, nasıl da yakalandınız,” der gibi göz kırpıyor. Tabii ya, mazgal tuzaktı.

Annemle içeri girsem, eski püskü eşyalarla dolu dükkânın her yerinde bir hayalet kesin kokumu alacak, annemi bayıltıp beni kapacak. Sonra da annemi kapacak. Dışarıda kalsam açık alanda kokum havaya yayılacak. Ellerimi kuş gibi çırparsam rüzgâr yaparım, kokuyu kendimden uzaklaştırırım, diye hızlı bir plan yapıyorum. Annemin elini bırakıyorum.

Annem tek ayağıyla seke seke dükkâna doğru giderken elini bıraktığımı fark ediyor.

“Yavrum, gelsene,” diyor.

Diyor da ben mıh gibi duruyorum orada.

Omuzlarımı kaldırıyorum. Ağzımı konuşmak için bile açamam çünkü hayaletler ağzımdan içeri girer diye korkuyorum.

“İyi, peki. Bekle beni burada,” diyor annem. Gözü üzerimde, telefon açmak için dükkâna giriyor. Şu cep telefonları o zamanlar olsaymış, iyi olacakmış.

Sokaktaki öbür kepenkler bir bir açılıyor.

Hırrrrrr… Trak…

Çıkırt… Hırrrr… Trak…

Kepenkler açılıyor, kapılar açılıyor. Hayaletlerin hepsi sokakta.

Ellerimi kuş gibi çırpıyorum. Sonra kulaklarımı hatırlıyorum. Çırpınmayı bırakıp kulaklarımı kapatıyorum.

Bu sefer burun deliklerim geliyor aklıma. Tişörtümü burnuma kadar çekiyorum. Ağzım, burnum, kulaklarım tişörtümün içinde; ellerimle rüzgâr yapıp kokumu dağıtıyorum.

Gözlerim! Aklıma geliyor. Kapatıyorum. Ama sonra annemi merak ediyorum, açıyorum. Hızlı hızlı açıp kaparsam içeri giremeyeceklerini biliyorum.

Dua düşünüyorum, aklıma gelmiyor.

Şarkı düşünüyorum zihnimde:

Guguguk guk, yağ döğğktü,

Kim dööğtü, biz dööğktük…

Düşündükçe korkuyorum, korktukça kollarımı sallıyorum.

Annem uzun zamandır “Betül,” diyor olmalı ki en sonunda beni sarsınca kendime geliyorum.

“Yavrum, korktun mu?”

“Yok canıım, ne korkması!” diyorum içimden.

Hayalet bekçisi adam, su getirmek için içeri gidiyor.

Anneme tişörtümün içinden sesleniyorum:

“Haydi kaçalım! Biraz daha kalırsak hayaletler seni bayıltıp beni de kapacak. Mazgal bir tuzak!”

Annem “Anlamadım Betül, çıkar şu tişörtü ağzından,” dese de çıkarır mıyım hiç?

Adam içeriden içmem için bir bardak su getiriyor. Omuzlarımı kaldırıp annemi çekiştiriyorum.

“Kusura bakmayın, çocuk biraz korktu,” diyor annem.

Bekçi adam gülüyor.

“Durun,” diyor, “küçüğe bir hediye verelim. Al bakalım, bu küçük antika aslan sihirli; seni kötülüklerden koruyacak. Ne zaman korkarsan bu aslanın gözlerine bak. O senin korkularını kovacak.”

Aslanı olduğu yere bırakıp annemin elini bıraktığım gibi bir koşuş koşuyorum. Sihirli, yani perili, yani hayaletli!

Annem arkada seke seke, yolun köşesinde beni yakalıyor. Son anda annemi de kendimi de hayaletlerden kurtarıyorum.

Bulduğum ilk tuzak bu mazgaldı. Merak edenleriniz varsa dik yokuşun sonundaki kesilmiş ağaç kütüğünün, denize bakan uzun merdivenlerin 13. basamağının, büyük parkta oturanı yakalayan ahşap bankın, kasabaya giden otobüslerin kalktığı yerdeki gül bahçesinin nasıl tuzak olduğunu ve onları nasıl tespit ettiğimi başka zaman anlatırım.