Mutluluk Kutusu

Büyükler aldatır, büyükler aldatılır, büyükler ayrılır, büyükler boşanır. Kendi enkazlarını toplamakla o kadar meşgul olurlar ki çoğu zaman çocuğu bu enkazın dışında tutmaya çalışır, “bunun seninle ilgisi yok” derler. Oysa çocuğun da dünyası sarsılır, üstelik hiçbir söz hakkı verilmeden.

Clara’nın annesi bir gün babasını bir iş arkadaşıyla aynı arabada görür ve o günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Kavgalar başlar, büyük evden küçük eve taşınırlar, büyükanne ve piyano evden gider, onlarla birlikte evin mutluluğu da. Kocasını elinde tutamamakla suçlayan, Clara’yı baş belası ilan eden iki korkunç abla da cabası. Güvenip konuşabileceği kimse kalmamıştır. Devamlı ağlayan, bir ruh gibi evde dolaşan annesine hem üzülür hem kızar, ne yapacağını bilemez. Eskiden ne kadar mutlu olduklarını hüzünle hatırlar ve o mutluluğun kaynağının piyano olduğuna karar verir: annesi çalarken piyanonun altına uzanıp her vuruşun titreşimini içinde hissettiği o huzurlu günlere dönmenin tek yolu, piyanoyu geri bulmaktır. Kimseye söylemeden şehirde tek başına aramaya koyulur.

Aldatma, ayrılma, boşanma gibi büyüklerin bile başa çıkmakta zorlandığı durumlarda çocuk, kendi duygularıyla baş başa kalır. Ebeveynler kendi kayıplarına o kadar gömülürler ki çocuğun yaşadığı da bir kayba, sessiz bir yasa dönüşür. Bu yas yalnızca eski hayata değil, anne babanın bildik, güvenilir haline duyulan özlemedir de. Çocuk artık güvende hissetmez, umut kuramaz, geleceği göremez. Şaşkınlık içindeki anne kendi yükünü taşımakta zorlanırken çocuğuna olanı fark edemez, farketse bile elinden bir şey gelmez. İşte tam bu konuşulmaktan kaçınılan, “idare eder” denip geçiştirilen ruh haline, Mutluluk Kutusu yalın ve dürüst bir dille bakıyor.

Yapabileceğimiz tek şey yaşamak, ve bize huzur veren anlara şefkatli ellerle tutunmasına izin vermek. Clara da kendine ve annesine şefkatle uzanan o elleri, ustalıkla buluyor.

Mutluluk Kutusu

Charlotte Gingras

Çeviren: Nihan Özyıldırın

Resimleyen: Burcu Yılmaz

Kırmızı Kedi Yayınları