Kaygının küçük olmadığını hatırlatan bir deneme… Çocuk edebiyatı, korkuyu yok etmeyi değil, onunla yürümeyi öğretebilir mi?

Işınsu Ermiş Kobal’ın kaleminden ‘Dünyanın En Güzel Salıncağı’, bir çocuğun masumiyetle kurduğu hayali dünya ile tarihin en karanlık gerçeğini aynı bahçede buluşturan, sessizce sarsan bir öykü.

Ergün Demirsoy, Patrick Ness’in Siobhan Dowd’un özgün fikrinden hareketle kaleme aldığı Canavarın Çağrısı’nda bir çocuğun en büyük korkusuyla yüzleşme cesaretini inceliyor.

Çevirmen ve yazar Aslı Konaç, çevirmenliğin okurlukla yazarlık arasındaki ince çizgisinde gezinirken çocukluğa duyduğu özlemi, çeviri deneyimini ve dillerin birbirini nasıl beslediğini içten bir dille anlatıyor.

Gülgün Aktakka’dan boşanan bir ailede sesi hiç duyulmayan bir çocuğun sessiz kaygısını anlatan Mutluluk Kutusu üzerine…

N. Banu Gümüştüs, Talebe’nin tekinsiz dünyasında aile, şiddet ve itaatin gölgesinde büyüyen Tara Westover’ın kaygıyla örülü özgürleşme mücadelesine odaklanıyor.

Nilay Yanardağ, "Haritada Kaybolmak"ta her gün bir yaş yaşlanan Alt kardeşlerin haritadaki bilmecelerle yarışını, kendi büyüme kaygısına dönüştürüyor.

Esma Akalın, Dostlar Arasında incelemesinde güvenli alanların sınırlarında dolaşarak kaygılar ve suskunluklarla örülü samimi bir hesaplaşmayı gün yüzüne çıkarıyor.

Alfonso, sorumluluğun da kaygının da aynı yumurtadan çıktığını hatırlatıyor.

Dilek Mertoğlu, Doldrums Dünyanın Sonuna Yolculuk’un mizah ve macerayla örülü dünyasında çocukluk kaygılarının dostluk, cesaret ve hayal gücüyle nasıl aşılabileceğine bakıyor.

Gözde Taşgetiren’in “Pazartesi”si, okula başlama kaygısını hiç beklemediğimiz bir yerden anlatıyor.

Peyman Ünalsın Gökhan’dan gündelik hayatın tuhaflıklarına göz kırpan sıradışı ve gerilimi yüksek bir öykü.